Site Overlay

Dit is een project gestart door Javier García Vicente en Erik Woltmeijer voor het Woest en Bijster Festival van 2022. We gebruiken nachtfotografie, luminografie, en muziek om verhalen te vertellen over het landschap. Elke foto is gebaseerd op iets wat in het echt om ons heen gebeurt. In combinatie met de muziek kun je hier echt even bij wegdromen.

Voor de beste ervaring raden we het gebruik van een koptelefoon aan om naar de muziek te luisteren.


Luister naar

Kom naar Oud Reemst om de foto van dichtbij te bekijken! Klik hier voor de exacte locatie.

Onder onze voeten loopt een complexe natuurlijke informatiesnelweg van wortels en vooral schimmeldraden waarmee planten en bomen onderling communiceren. Deze schimmeldraden worden ook wel mycorrhiza genoemd.

Heeft een boom het een jaar moeilijk, schieten de schimmels hem te hulp, door energie uit de grond en andere bomen door te geven. Ze helpen hem ook om voedingsstoffen beschikbaar te maken die de wortels zelf niet kunnen verwerken. Deze donkere ondergrondse netwerken worden zichtbaar door in de nacht te schilderen met licht tijdens het maken van de foto’s.



Kom naar De Puthei om de foto van dichtbij te bekijken! Klik hier voor de exacte locatie.

Waar is eigenlijk nog ruimte voor het donker en het onbekende in ons leven? Dit verontrustende portret laat zien dat zelfs midden in een groot natuurgebied het duister helaas niet echt donker meer is. Zonder lichtvervuiling zou je op deze plek de melkweg kunnen zien, maar de gloed van onze steden en dorpen maakt dit in veel plaatsen onmogelijk. We zeggen wel eens, onbekend maakt onbemind. Wat voor effect zou dit op ons hebben?

In de nacht komt een andere wereld tot leven die raakt aan de basale menselijke emoties. De nacht is nog altijd een mysterieuze tijd die onze ratio doet verbleken en de verbeelding vleugels geeft. De duisternis geeft ons een radicaal ander perspectief op onszelf en de natuur waar wij onderdeel van zijn.


Kom naar Nieuw Reemst om de foto van dichtbij te bekijken! Klik hier voor de exacte locatie.

De dood en de nacht gaan vaak elkaar gelinkt. De dood is, net als de nacht, niet alleen een eindpunt, maar ook een nieuw begin. Op een afgestorven boom zien we het leven zich weer vootzetten, in een andere vorm, als een nieuwe boom, als nieuw licht.

Eiken groeien al decennia, en sommigen soms zelfs meer dan honderd jaar, op de Veluwe. Hun basis is vaak diep onder het (voormalig) stuifzand verbogen.